Kategorie
Kraje nordyckie

Simona Mohamsson i upadek Liberałów

Simona Mohamsson przejdzie do historii Szwecji jako dowód na to, że w partii Liberałów nie chodzi już o ideały, tylko o pieniądze, władzę i wpływy. Najgorszą rzeczą, jaką można zrobić w szwedzkiej polityce, to nagięcie programu partii dla stanowisk, nie zrealizowanie obietnic przedwyborczych lub zachowanie się niemoralnie. Niektórzy politycy, żeby nie przejść do historii jako ci, którzy zhańbili zasady własnej partii wolą zawczasu wycofać się z niej. Roszady personalne w obrębie partii Liberałów pokazały w praktyce subtelną szwedzką grę mentalną, w której chodziło o zachowanie twarzy bez upokarzania innych, o taniec retoryczny bez mówienia wprost co się myśli. I o pewien przełom w szwedzkiej polityce. O ile bowiem wcześniej wokół partii grupowały się określone kręgi interesów, co jest normalne w polityce, to wcześniej przyświecały im jeszcze jakieś ideały, a obecnie odnoszę wrażenie, że chodzi im wyłącznie o pieniądze, władzę i wpływy.

Kto zastąpi Johana Pehrsona?

Według reportera politycznego SVT Kristoffera Törnmalma faworytami wskazywanymi jako zastępcy Johana Pehrsona byli ówcześni ministrowie partii Liberałów: Lotta Edholm, Romina Pourmokhtari i Mats Persson. Johannes Klenell ironicznie skomentował na portalu Arbetet.se przecieki o kandydatach pisząc, że:

“biorąc pod uwagę, jak niewielu liberałów istnieje obecnie w Szwecji, nie ma zbyt wiele alternatyw”.

Rzecz w tym, że jedyną osobą, która chciała przejąć stery po Johanie Pehrsonie był Mats Persson, tylko, że akurat jego nikt nie chciał. A kolejni potencjalni kandydaci odmawiali przyjęcia nominacji, chociaż jak podkreślała Elisabeth Marmorstein, w większości partii oczekuje się, że gdy partia tego wymaga, to czołowi liderzy przejmują stery.

Lotta Edholm – pionierka prywatyzacji sektora edukacji w Szwecji

Lotta Edholm miała z kilku powodów największe szanse na objęcie sterów partii: była doświadczoną polityczką, zatwardziałą liberałką, od dawna związaną z partią a poza tym trzymała się z dala od wewnętrznych konfliktów, zwłaszcza kwestii współpracy ze Szwedzkimi Demokratami a to przemawiało za tym, że może jej się udać zjednoczyć partię. Anette Holmqvist stwierdziła, że Lotta Edholm ma taką pozycję w partii, że jeśli będzie chciała zostać jej szefową, to dostanie to stanowisko. Karina Cubilla określiła ją “sann partiadel” – “prawdziwą szlachtą partyjną”. Dodajmy, że Lotta Edholm jest byłą żoną Larsa Leijonborga, szefa partii Liberałów w latach 1997 – 2007, wtedy jeszcze pod nazwą Folkpartiet, nazywanego “Leijonkungen” – “Królem Lwem”, po tym jak w 2002 w wyborach partia uzyskała pod jego kierownictwem 13,3%. Para wzięła ślub w 1992, Lotta była o 15 lat młodsza od Larsa. Małżeństwo rozpadło się po 12 latach.

Ale informacje, do których dotarł Johannes Klenell podczas reasearchu do swojej książki “Bananrepubliken Sverige” [Republika Bananowa Szwecja] budzą niepokój o kierunek, w jakim mogłaby pójść partia pod jej kierownictwem. Johannes Klenell odkrył, że Lotta Edholm, jeszcze jako członkini Folkpartiet, została zrekrutowana do M-gruppen [Managementgruppen] we wczesnych latach 80. Grupa ta funkcjonowała – jak wyjaśniał Klenell – jak swojego rodzaju firma konsultingowa, której działalność finansowana przez SAF skupiała się na doradztwie w zakresie prywatyzacji sektora publicznego. SAF to założona w 1902 organizacja zrzeszająca pracodawców, która od początku miała być przeciwwagą dla LO – organizacji parasolowej związków zawodowych. W 2001 organizacja zakończyła działalność wraz ze stworzeniem Svenskt Näringsliv (The Confederation of Swedish Enterprise), który powstał z połączenia właśnie SAF i Sveriges Industriförbund – organizacji branżowej firm przemysłowych. A jednym z udanych przedsięwzięć M-grupy był Pysslingen – pierwsze szwedzkie prywatne przedszkole, którego prywatyzacja polegała na opłacaniu przez gminę usług nauczycieli, co miało udowodnić, że gmina nie musi mieć własnych przedszkoli z własną kadrą pedagogiczną. Jak więc Johannes Klenell podsumował, Lotta Edholm jest pionierką prywatyzacji sektora edukacji w Szwecji. Z sektorem tym jest też związana poprzez swoją działalność polityczną, bo była radną zasiadającą w komisji edukacji, a potem członkiem zarządu koncernu szkół prywatnych Tellusgruppen. Gdy Ulf Kristersson mianował ją ministrą szkolnictwa, rynek tak entuzjastycznie zareagował na jej awans, że akcje koncernu Tellusgruppen skoczyły o 13%. Jak pisała Karina Cubilla, Lotta Edholm ma potrzebne doświadczenie zawodowe, żeby:

“udając troskę pozwalać na zubożenie szwedzkich szkół przez szkoły prywatne, jednocześnie nie zakazując prowadzenia ich przez spółki akcyjne”.

Zabawne jest, że zarówno ona, jak i Johan Pehrson jako minister edukacji, wielokrotnie zapewniali, że uporządkują kwestię wyprowadzania zysków w edukacji szkolnej. Jak na koniec podsumował Johannes Klenell, wybór Lotty Edholm na szefową partii byłby dopełnieniem transformacji partii, która niegdyś uchodziła za partię reprezentującą interesy szkół, nauczycieli, uczniów, a obecnie stała się partią interesów koncernów edukacyjnych.

Gdy rozpoczął się proces nominacji w dystryktach, Lotta Edholm otrzymała nominację Västmanlandu i dystryktu sztokholmskiego. Ale ze źródeł “Expressen” wynikało, że odmówiła wzięcia udziału w wyborach.

Romina Pourmokhtari – sprzedała antyfaszystowski kręgosłup, żeby zostać ministrą

O ministrze klimatu i środowiska Rominie Pourmokhtari mówiło się w kręgach partyjnych “kronprinsessa” – “następczyni tronu”, która prędzej czy później zostanie szefową partii. Jak podkreślał w rozmowie z Morgonstudio SVT Kristoffer Törnmalm, Romina Pourmokhtari świetnie radzi sobie w debatach i podczas ognia pytań dziennikarzy, ale ma opinię “kappvändare” – oportunistki, czy jak napisał Johannes Klenell jest osobą, która:

“sprzedała swój antyfaszystowski kręgosłup, jaki kiedyś miała, żeby zostać ministrą środowiska w rządzie koalicji Tidöavtalet” .

Za jej kandydaturą zagłosowała młodzieżówka partyjna LUF i Liberala Studenter, czyli zrzeszenie liberalnych studentów. Emil Carlsson, szef zrzeszenia w rozmowie z SVT podkreślił, że jest “bezdyskusyjnie kandydatką”. A gdy 12 maja rozpoczęły się nominacje dystryktów, to wiele z nich, w tym Skaraborg, Jämtland, Kronoberg wskazywały jako swoją kandydatkę właśnie Rominę Pourmokhtari. W Kronoberg podkreślano, że Romina Pourmokhtari jest “znającą się na polityce, doświadczoną i zdolną debatorką”. Dystrykt podkreślał też u niej “liberalny kompass” i nadzieję, że byłaby w stanie wnieść do debaty “dobrą i wyraźną liberalną politykę”.

“Ministra klimatu i środowiska jest popularna wśród partii, ale niekoniecznie jest dobrą liderką partii”

– stwierdziła jednak Karina Cubilla, dziennikarka “Arbetet” dodając, że prawdopodobnie członkom partii przyjdzie wybierać pomiędzy dwoma byłymi szefowymi młodzieżówki partyjnej: Rominą Pourmokhtari a Lottą Edholm. Chociaż jak pisała Karina Cubilla na korzyść Pourmokhtari może przemawiać porównywanie jej do Ebby Busch. “Jest młodą, pewną siebie kobietą” i dodała, że w przeciwieństwie do Ebby Busch nie ma kontrowersyjnej przeszłości. Dziennikarka “Arbetet” przypomniała zaangażowanie Ebby w młodości w organizacji proliferskiej Livets Ord. Romina Pourmokhtari jest jak pisała “ambitną dziewczyną z przedmieść z rodzicami robotnikami”, ale dodała też, że jest typowym przykładem kariery partyjnej, bo po ukończeniu kilku kursów z politologii została zatrudniona przez własną partię na stanowisku juniorskim i nie ma żadnego innego doświadczenia zawodowego.

12 czerwca 2025 Anna Gullberg powołując się na anonimowe źródła “Expressen” podała, że Romina Pourmokhtari odmówiła przyjęcia stanowiska szefowej partii uzasadniając to tym, że jeszcze jest dla niej na takie stanowisko za wcześnie. A do walnego zebrania, które miało dokonać głosowania zostały zaledwie dwa tygodnie. Jak pisała Anna Gullberg partia zaczęła namawiać ją do zmiany zdania, ale Pourmokhtari zadeklarowała, że sprzeciwia się zasiadaniu ze Szwedzkimi Demokratami w rządzie po ewentualnej wygranej w przyszłych wyborach. Gdyby więc została szefową partii, mogłoby to oznaczać zmianę stanowiska partii wobec SD. Póki co była liderką rankingów.

W weekend przed decyzją komisji wyborczej Romina Pourmokhtari wzięła ślub i zaczęto spekulować, że z powodów prywatnych odmawia kierowania partią. Komentatorzy mówili o kiepskim timingu i idealnych warunkach dla Pourmokhtari na wejście w polityce na kolejny szczebel.

Mats Persson – ten od handlu akcjami

Ówczesny minister pracy Mats Persson od dawna był wskazywany na potencjalnego szefa partii, ale jak podkreślał Kristoffer Törnmalm jego gwiazda nieco zgasła. W podcaście “Politikrummet” wyjaśniano, że powodem tego mógł być jego handel akcjami, który stał się w tym czasie przedmiotem zainteresowania mediów. Johannes Klenell przypomniał, że Mats Persson nagrabił sobie jeszcze jako minister nauki i edukacji polując na uniwersytetach na woke. A jak dodała Anette Holmqvist, w partii, która zrzesza akademików, to nie mogło się spodobać.

12 czerwca Anna Gullberg powołując się na źródła “Expressen” pisała, że Mats Persson jest jedynym kandydatem aktywnie ubiegającym się o stanowisko lidera partii, ale z informacji anonimowego źródła wynikało, że też jedyną osobą, która sama siebie wskazuje na przyszłego szefa partii.

Nina Larsson – ta od grzywny

Po objęciu stanowiska ministry równouprawnienia przez Ninę Larsson tuż po dymisji Pauliny Brandberg, wskazywano ją jako ciekawą kandydatką na szefową partii. Ale niektórzy żartowali, że osoba z Värmland nie ma na to szans. Annie Reuterskiöld w podcaście “Älskade politik” wspomniała, że Nina Larsson jako sekretarz partii była wyjątkowo nieosiągalna, a wiadomo, że lider nie może sobie pozwalać na takie fanaberie.

Erik Ullenhag

Przejęcia pałeczki odmówił też Erik Ullenhag, były sekretarz partii Liberałów, minister integracji w rządzie Fredrika Reinfeldta a od 14 sierpnia 2024 Konsul Generalny w Nowym Jorku, bo jak wyjaśniał nie chciał całej rodziny nagle ponownie przeprowadzać do Szwecji. To polityk, który liberalizm wyniósł z domu. Jego ojciec zasiadał z ramienia, wówczas jeszcze Folkpartiet liberalerna w Riksdagu w latach 1975-1985 i był redaktorem naczelnym Upsala Nya Tidning, flagowej gazety szwedzkiego liberalizmu. Ale według niektórych komentatorów chodziło też o niepewność wpisaną w tę kandydaturę. Liberałowie w ostatnich sondażach ocierali się o 2,4% poparcia, a to o wiele za mało do 4%, które są niezbędne dla wejścia do Riksdagu. Kristoffer Törnmalm, reporter polityczny SVT tłumaczył, że nikt nie chce być tym liderem partii, który kierował nią, gdy wyleciała z Riksdagu. Elisabeth Marmorstein z tego powodu nazywa przejmowanie teraz pałeczki szefa partii zadaniem dla kamikaze.

Simona Mohamsson

W czerwcu 2025 zrobiło się gorąco nie tylko ze względu na spore ocieplenie. Jak pisała na łamach SVT Malvina Britts “zegar tykał” a Liberałowie wciąż nie mieli kandydata do objęcia stanowiska szefa partii. Zaczęto spekulować, czy partią nie powinna pokierować obecna sekretarz partii Simona Mohamsson. Ale padało szereg argumentów przeciwko niej.

Gdy 19 czerwca w końcu “valberedningen” – komisja wyborcza zaprezentowała Simonę Mohamsson jako kandydatkę na szefową Liberałów czuć było poruszenie.

Simona Mohamsson ma 30 lat. Urodziła się w Hamburgu w 1994, dokąd jej rodzice uciekli z Libanu. Jej tato jest Palestyńczykiem a mama pochodzi z Libanu. Gdy miała 7 lat jej rodzina przeprowadziła się do Szwecji a dokładnie do Överlida w Svenljunga. Rodzina zmieniła wtedy nazwisko z Mohammed na Mohamsson, jak wyjaśniła – z szacunku do nowego kraju.

Polityką zainteresowała się w szkole średniej, gdy Szwedzcy Demokraci weszli po raz pierwszy do Riksdagu. Była ich politycznym adwersarzem i na tym budowała swoją tożsamość polityczną. Zapisała się do młodzieżówki partii Liberałów – LUF, i chciała stanąć na jej czele, ale przegrała wybory na liderkę z Rominą Pourmokhtari i została wiceprzewodniczącą LUF.

Podczas działalności w młodzieżówce dała się poznać jako osoba popierająca legalizację marihuany. W artykule z 2018 roku wystąpiła z krytyką szwedzkiej polityki antynarkotykowej pisząc, że wojna z narkotykami nie działa i zamiast ścigać göteborczyków za palenie marihuany, powinno się ją zalegalizować i pozwolić na uprawę dla własnych celów. Zajmowała wiele stanowisk na poziomie gminy i w 2020 została przewodniczącą komisji ds. społecznych w Hisingen w Göteborgu. Od 2021 zasiadała w zarządzie partii. Pod koniec 2024 roku rozstała się z polityką i przeszła do sektora prywatnego, a dokładnie do firmy Narva Communications zajmującej się lobbingiem. Ponieważ jednocześnie zasiadała w zarządzie partii Liberałów, Marcus Larsson z think tanku Balans napisał na łamach “Göteborgs-Posten” , że to podważa zaufanie do partii. Z jednej strony Simona Mohamsson miała prowadzić lobbing na rzecz tajnych klientów Narva Communications, z drugiej strony miała brać udział w kształtowaniu polityki Liberałów. Taką podwójną działalność Marcus Larsson postrzegał jako problematyczną z punktu widzenia demokracji. Tym bardziej, że w Szwecji w przeciwieństwie do Polski nie było wtedy rejestru lobbystów, więc nie wiadomo było kto, dla jakiego klienta i w jakiej sprawie lobbuje. Jeśli interesuje Cię, co, kto robi w Polsce to odsyłam na stronę Sejmu, gdzie zamieszczono wykaz lobbystów i sprawozdania na temat lobbingu. Narva Communications na swojej stronie internetowej pochwaliła się m.in., że koncernowi szkół prywatnych Academedia pomagała w budowaniu w Szwecji markę pracodawcy. Ale jak podkreślił Hans Rosén, Liberałowie mają “bardzo intymne relacje z różnego rodzaju agencjami PR”, więc akurat w obrębie tej partii to najwyraźniej nie problem.

W kwietniu 2025 Simona Mohamsson została wybrana na sekretarz partii. Zarówno Hans Rosén, jak i Annie Reuterskiöld odbierali jej wybór na to stanowisko jako zaskakujący. Była piątą osobą na tym stanowisku w ciągu ostatnich trzech lat, co też potwierdzało, że w partii Liberałów dzieje się coś niedobrego. Annie Reuterskiöld podkreśliła, że sekretarz partii ponosi odpowiedzialność za kwestie organizacyjne i spójną komunikację w obrębie partii. A odkąd Simona Mohamsson objęła stanowisko panuje raczej chaos. Stąd zastanawiając się nad szansami wystawienia jej jako kandydatki na szefową partii, mówiła, że jest “najsłabszą kartą”, i że byłaby zdziwiona, gdyby została wybrana.

Gdy Simona Mohamsson została sekretarz partii, podkreślała, że jest przeciwniczką Szwedzkich Demokratów, że jej partia zrobi wszystko, żeby SD nie weszła do rządu, w którym zasiadają Liberałowie. I chociaż sprzeciw wobec SD jest mocnym elementem jej tożsamości politycznej, to gdy dziennikarze zapytali ją po wyborze na szefową partii, czy wyobraża sobie być ministrą w rządzie, w którym zasiada SD, unikała jednoznacznej odpowiedzi i zamiast tego powiedziała, że Liberałowie są “burżuazyjną partią” – “ett borgerligt partii”, dodając, że to jest to o czym wyborcy powinni pamiętać. I podkreślała, że jej partia dopilnuje, żeby Szwecja miała “en borgerlig statsminister” – “burżuazyjnego premiera” a stawianie obecnie ultimatum wobec SD jest według niej “niepoważne”, bo to wyborcy decydują o takich sprawach.

Podczas konferencji prasowej prezentującej jej kandydaturę na szefową partii Simona Mohamsson powiedziała, że jest “göteborczykiem, Szwedką i Europejską”. Dodała też, że szwedzka polityka potrzebuje “więcej serca i rozumu”, i że jest dumna ze współpracy porozumienia Tidöavtalet, co Hans Rosén postrzegał jako odrzucenie przez nią łatki bycia częścią lewicowej frakcji w obrębie partii Liberałów. Ale biorąc pod uwagę, że razem z Rominą Pourmokhtari były najzacieklejszymi przeciwniczkami Szwedzkich Demokratów, to taki zwrot jedynie zapisze ją w historii jako osobę, która idzie tam, gdzie zawieje wiatr. Pourmokhtari zarzucano miękki kręgosłup i kwestią czasu stało się, gdy to samo usłyszeliśmy o Simonie Mohamsson. Jej przemowę, ale też to jak się wyrażała jeszcze jako sekretarz partii, Olivia Svennson w podcaście “En runda till” (Spotify) podsumowała jako typowa nowomowa partyjna, pełna wielkich, ale nic nie znaczących słów. My Rohwedder określiła jej wystąpienie “festiwalem frazesów i one-linerów”.

Najczęściej wymienianym kontrargumentem dla jej kandydatury był jej brak doświadczenia partyjnego. Komentatorka polityczna SVT Elisabeth Marmorstein napisała, że Simona Mohamsson ma “skromne CV polityczne”, ale ponieważ inni doświadczeni kandydaci odmówili kierowania partią, to trzeba brać, co się ma. Kristoffer Törnmalm mówił też, że wyzwaniem dla niej będzie to, że jest stosunkowo nieznaną publicznie osobą. W dodatku wygląda na słabą kandydatkę z niewielkim poparciem wewnątrz partii, podobnie jak Muharrem Demirok, były już lider Partii Centrum. My Rohwedder stwierdziła też, że Simona Mohamsson została szefową partii, bo nikt nie chciał objąć tego stanowiska i podejrzewała, że Simona Mohamsson przyjęła ofertę, bo jest karierowiczką, jak zresztą cała partia, o czym świadczy fakt, że nikt nie chciał narażać swojej kariery dla zapisania się w historii jako lider, który wyprowadził partię z Riksdagu. W dniu, w którym ogłoszono jej kandydaturę “Dagens Nyheter” ujawnił, że Simona Mohamsson upubliczniła w sieci swój prywatny kalendarz Google zawierający wrażliwe informacje na temat jej życia prywatnego i zawodowego z 15 lat wstecz. A taki błąd na dzień dobry, też jej nie ułatwi startu.

Simona Mohamsson generalnie nie ma łatwego zadania. Hans Rosén stwierdził wręcz, że dostała “monumentalne zadanie” do wykonania. Raz, że do wyborów 13 września 2026 został jej niecały rok, a dwa to Liberałowie w badaniach opinii publicznej mają ostatnio najgorszy od trzech lat wynik, grubo poniżej progu wyborczego. Partia traci nieustannie poparcie społeczne z powodu dopuszczenia do władzy Szwedzkich Demokratów. A Annie Reuterskiöld dotarła do informacji, że Liberałowie chcą zmienić swój stosunek do SD i po ewentualnej wygranej w przyszłych wyborach są skłonni zaakceptować Szwedzkich Demokratów również w rządzie. Stosunek do SD podzielił partię, którą trzeba będzie do wyborów jakoś zjednoczyć. A dodatkowo, jak podkreśliła Elisabeth Marmorstein, Liberałom nadal nie udało się przekonać wyborców, dlaczego są potrzebni w Riksdagu. Komentatorka polityczna SVT ujawniła też, że Simona Mohamsson ma objąć tekę ministerialną, pomimo “stosunkowo ubogiego CV w polityce krajowej”.

Komentatorzy zauważyli jednak, że pochodzenie Simony Mohamsson może pomóc Liberałom w budowaniu wizerunku politycznego, bo to najbardziej przyjazna Izraelowi partia, więc jej osoba może zostać pozytywnie odebrane na Bliskim Wschodzie.

24 czerwca 2025 roku, podczas nadzwyczajnego zebrania partii – “landsmöte” Simona Mohamsson przejęła oficjalnie kierownictwo partii od Johana Pehrsona. Wybory odbyły się zdalnie podczas Almedalen, ponieważ partii nie było stać na zjazd stacjonarny. W pierwszych komentarzach po wyborach, Simona Mohamsson powiedziała, że “Liberałowie nie wybrali oczywistego kandydata, tylko mnie”. Malin Lernfeld redaktor naczelna “Liberala nyhetsbyrån” opowiedziała, że od lat obserwowała karierę Simony Mohamsson. Podkreśliła, że uważa ją za świetną, zaangażowaną polityczkę i o ile uważała, że zdecydowanie powinna zostać szefową partii, to jednak nie teraz, a za może dziesięć lat.

Simona Mohamsson zapytana podczas Almedalen, co się stało, że z najbardziej zaciętej przeciwniczki Szwedzkich Demokratów stała się osobą uważającą współpracę z SD za konieczną, odpowiedziała, że zmieniła zdanie, żeby móc realizować politykę. Tomas Nordenskiöld dotarł do informacji, które świadczyłyby o pracy partii nad zmianą stosunku do Szwedzkich Demokratów w tej kwestii, więc plotki coraz częściej potwierdzały, że coś jest na rzeczy. To byłoby sprzeczne z postanowieniami Liberałów o niezasiadaniu razem z SD w rządzie i o nieprzepuszczeniu w głosowaniu w Riksdagu takiego rządu.

Simona Mohamsson mija się z prawdą

Podczas Almedalen Simona Mohamsson wystąpiła z przemówieniem, w którym podkreślała, że gdy przyjechała do Szwecji chodziła do szkoły będącej efektem polityki Socjaldemokracji, a szkołę określiła jako “flumm-skola”. Słowo “flumm” używane w odniesieniu do szkół, ma pejoratywne znaczenie i jest postrzegane jako mało efektywna, pozbawiona struktur szkoła. Dr Carl Melin przypomniał jednak, że w tym czasie, gdy Simona chodziła do szkoły, ministrami edukacji byli albo Moderaci, albo Liberałowie a Liberałowie byli tą partią, która podczas jej dorastania miała szczególnie dużo władzy nad szwedzkim szkolnictwem. W przemówieniu Simony Mohamsson sporo miejsca zajęła też krytyka friskolor – szkół prywatnych a gdy mówiła, że “gdy burżuazyjne partie nie mają odwagi działać, gdy uczniowie są sprzedawani na giełdzie, to odpowiedzią są Liberałowie” – przyklaskiwała jej siedząca w pierwszym rzędzie Lotta Edholm, która przecież na stanowisko ministry edukacji przyszła wprost z zarządu koncernu prowadzącego prywatne szkoły Tellusgruppen. Koncern nosił wcześniej nazwę Hälsans förskola, którą zmienił po śledztwie dziennikarskim reporterów SVT “Uppdrag granskning”, którzy ujawnili, że uczniowie dostawali tam chrupkie pieczywo i wodę, żeby zaoszczędzić na kosztach posiłków i zmaksymalizować zyski. Zina Al-Dewany na łamach “Aftonbladet” pisała, że trudno wierzyć w krytykę systemu edukacji ze strony Simony Mohamsson, która po swoim wystąpieniu odebrała kwiaty od Lotty Edholm.

Jej nie trzymająca się rzeczywistości narracja i przychylność w stosunku do Szwedzkich Demokratów, świadczy o tym, że Simona Mohamsson robi karierę po trupach. A już po jej wyborze na ministrę Fredrik Björkman ujawnił na łamach “Aftonbladet”, że dodatkowo podkoloryzowała sobie wykształcenie na LinkedInie pisząc, że ma magistra zrobionego na Åbo akademi. W rzeczywistości skończyła tam zaledwie jeden kurs “Nordic Master in Public Administration, Leadership and Digitalization” i zdobyła w sumie 20 punktów, a do zaliczenia studiów na poziomie magistra potrzebnych jest 120 punktów. Potem tłumaczyła się, że zaczęła studia w 2022, ale nie skończyła z powodu pracy. Profil na LinkedInie zmieniła dopiero po pytaniach dziennikarza “Aftonbladet”. W swoim przemówieniu po wybraniu jej na szefową partii pouczała Szwedów: “Bilda dig. Bete dig. Bry dig”, co można przetłumaczyć. Zdobądź wykształcenie. Zachowuj się. Przejmuj się.

Chwilę po jej wyborze na szefową partii, Ulf Kristersson dokonał rekonstrukcji rządu i mianował ją ministrą integracji i edukacji (integrations- och utbildningsminister), co Johannes Klenell podsumował na X pisząc z sarkazmem o kolejnej ministrze lobbystce w rządzie Kristerssona. Dodajmy, że takiej która nie ma problemu z mijaniem się z prawdą.

Kto jest gatunkiem inwazyjnym?

Ogłoszenie nominacji na szefową partii Liberałów Szwedki z imigranckimi korzeniami palestyńsko-libańskimi zbiegło się z publikacją tekstu szwedzkiej Żydówki Anny Nachman na łamach “Fokus”. Nagłówek jej tekstu informował, że “różnorodność nie wzbogaca – inwazyjne gatunki zagrażają własnym”. I dodam, że jej felieton nie dotyczył roślin. Gösta Hultén na X stwierdził, że “Fokus rywalizuje obecnie w kategorii ksenofobii w tej samej lidze co Bulletin i Kvartal”.

PS 1 Na drugi dzień po wybraniu Simony Mohamsson na szefową partii, podczas Almedalen, w środę, 25 czerwca 2025, nagle podano do wiadomości, że Mats Persson odchodzi z polityki. Jako powód podał sprawy osobiste i chęć spędzania większej ilości czasu z rodziną, dodał, że ma ośmioletnie dziecko, twierdził też, że to jego decyzja. Z takim tłumaczeniem nie zgadzał się Tomas Nordenskiöld, który powołując się na anonimowe źródła twierdził, że Mats Persson od dawna nie cieszył się sympatią w obrębie partii, wręcz krążyły plotki o chęci odsunięcia go ze stanowiska ministra. Tomas Nordenskiöld podkreślał, że Liberałowie naprawdę potrzebują zmian w partii.

PS 2 Gdy Simona Mohamsson została wybrana, Ulf Kristersson przeprowadził rekonstrukcję rządu i mianował Ninę Larsson ministrą równouprawnienia płci i życia zawodowego (jämställdhets- och arbetslivsminister). A chwilę potem “Aftonbladet” ujawnił, że Nina Larsson nie zgłosiła podłącza ścieków w swoim domku letniskowym i zostanie ukarana z tego powodu grzywną w wysokości 3000 koron przez gminę.

PS 3 13 marca 2026 doszło do historycznego przełomu w obrębie Liberałów. Partia ogłosiła, że zaakceptuje Szwedzkich Demokratów w rządzie a media obiegło zdjęcie Simony Mohamsson obejmującej Jimmiego Åkessona podczas konferencji prasowej anonsującej tę zmianę.

Źródła – Simona Mohamsson i historia upadku partii Liberałów

  1. Marcus Larsson „Svårt att lita på Liberalerna när en av deras partitoppar är lobbyist”, 21.12.2024. Dostęp: 20.06.2025, godz. 17:15. Link: Svårt att lita på Liberalerna när en av deras partitoppar är lobbyist.
  2. Linette Israelsson „Sågningen efter avhoppen i Liberalerna: Inte ett hälsotecken”, 31.03.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 20:39. Link: https://www.expressen.se/nyheter/sverige/sagningen-efter-avhoppen-i-liberalerna-inte-ett-halsotecken/.
  3. Johannes Klenell „Så går det för Liberalerna om skollobby-minister Edholm efterträder Johan Pehrson”, 28.04.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 14:32. Link: https://arbetet.se/2025/04/28/sa-gar-det-for-liberalerna-om-skollobby-minister-edholm-eftertrader-johan-pehrson/.
  4. Mats Knutson „Pehrsons avgång kan få direkt påverkan på regeringssamarbetet”, 28.04.2025. Dostęp: 28.04.2025, godz. 19:34. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/pehrsons-avgang-kan-fa-direkt-paverkan-pa-regeringssamarbetet.
  5. „Johan Pehrson (L) avgår som partiledare för Liberalerna”, 28.04.2025. Dostęp: 28.04.2025, godz. 19:47. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/johan-pehrson-l-avgar.
  6. Nils Jönsson „Här slutar Pehrson svara på frågor om avgången”, 28.04.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 13:31. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/har-slutar-pehrson-svara-pa-fragor-om-avgangen.
  7. Martin Hult Ogenblad „L-toppen om Pehrsons avgång: Blev paff”, 28.04.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 13:33. Link: https://www.svt.se/nyheter/lokalt/blekinge/l-toppen-om-pehrsons-avgang-blev-paff.
  8. Alice Hermansson „Mats Knutson om Johan Pehrsons avgång: Uppenbart att något har hänt”, 28.04.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 14:22. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/mats-knutson-om-johan-pehrsons-avgang-sensationellt-besked.
  9. Daniel Ingmo, Anette Holmqvist, Alicia Heimersson „Johan Pehrson avgår som partiledare för Liberalerna”, 28.04.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 17:48. Link: https://www.expressen.se/nyheter/sverige/johan-pehrson-avgar2/.
  10. Jesper Bengtsson „Pehrson lämnar ett parti i fritt fall”, 28.04.2025. Dostęp: 30.04.2025, godz. 14:55. Link: https://www.dagensarena.se/opinion/pehrson-lamnar-ett-parti-fritt-fall/.
  11. Anton Kasurinen „De kan ta över som partiledare i Liberalerna efter Johan Pehrsons avgång”, 29.04.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 11:02. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/de-kan-ta-over-som-partiledare-i-liberalerna-efter-johan-pehrsons-avgang.
  12. Vilma Strömberg „Fredrik Malm (L) ersätter Johan Pehrson (L) under söndagens partiledardebatt”, 29.04.2025, godz. 11:56. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/fredrik-malm-l-ersatter-johan-pehrson-l-under-sondagens-partiledardebatt.
  13. Daniel Ingmo „Johan Pehrson kan få miljoner i fallskärm”, 29.04.2025. Dostęp: 29.04.2025, godz. 21:19. Link: https://www.expressen.se/nyheter/sverige/johan-pehrson-kan-fa-miljoner-i-fallskarm/.
  14. Podcast „Politikrummet”, odcinek: 181. „Därför avgår Johan Pehrson”, 29.04.2025. Goście: Daniel Ingmo, Anette Holmqvist
  15. Kristoffer Törnmalm, Emilia Lindholm „Johan Pehrson om interna trycket före avgångsbeskedet: Stor oro över läget”, 30.04.2025. Dostęp: 30.04.2025, godz. 20:54. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/johan-pehrson-om-interna-trycket-fore-avgangsbeskedet-stor-oro-over-laget.
  16. Podcast “En runda till”, odcinek pt.: “Vi pratar om L:s kris eftersom de verkar ha svårt att göra det själva”, 30.04.2025.
  17. Lars Leijonborg, Wikipedia. Dostęp: 30.04.2025, godz. 21:40. Link: https://pl.wikipedia.org/wiki/Lars_Leijonbor.
  18. Helin Pakdemir, Julia Lindvall „Anderssons (S) invit till nya liberal-ledaren: Ring mig”, 1.05.2025. Dostęp: 2.05.2025, godz. 9:54. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/anderssons-s-invit-till-nya-liberal-ledaren-ring-mig.
  19. Johanna Waak „Vad händer egentligen med Liberalerna?”, 1.05.2025. Dostęp: 2.05.2025, godz. 10:16. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/vad-hander-egentligen-med-liberalerna.
  20. Andreas Öbrink „Flera L-distrikt nominerar Romina Pourmokhtari till ny partiledare”, 12.05.2025. Dostęp: 12.05.2025, godz. 10:23. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/flera-l-distrikt-nominerar-romina-pourmokhtari-till-ny-partiledare.
  21. TT „De nominerar Pourmokhtari till ny partiledare”, 12.05.2025. Dostęp: 12.05.2025, godz. 11:17. Link: https://www.svt.se/nyheter/lokalt/smaland/de-nominerar-pourmokhtari-till-ny-partiledare.
  22. TT „Första nomineringen för Edholm till L-ledare”, 13.05.2025. Dostęp: 22.05.2025, godz. 13:29. Link: nyheter.
  23. Karina Cubilla „Lite ödmjukhet vore ändå på sin plats, Romina Pourmokhtari”, 15.05.2025. Dostęp: 15.05.2025, godz. 17:31. Link: https://arbetet.se/2025/05/15/lite-odmjukhet-vore-anda-pa-sin-plats-romina-pourmokhtari/.
  24. Debata szefów partii w Riksdagu, 11.06.2025. Link: https://www.riksdagen.se/sv/webb-tv/video/partiledardebatt/partiledardebatt_hcc120250611pd/?pos=8275.
  25. Linnea Carlén, Hampus Rundberg „Se när Liberalernas Johan Pehrson tackas av i riksdagen”, 11.06.2025. Dostęp: 18.06.2025, godz. 13:58. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/se-nar-liberalernas-johan-pehrson-tackas-av-i-riksdagen.
  26. Anna Gullberg „Källor: Pourmokhtari har tackat nej till att bli L-ledare”, 12.06.2025. Dostęp: 12.06.2025, godz. 17:50. Link: https://www.expressen.se/nyheter/sverige/kallor-pourmokhtari-har-tackat-nej-till-att-bli-l-ledare/.
  27. TT „Uppgifter: Pourmokhtari tackar nej till att leda L”, 12.06.2025. Dostęp: 24.06.2025, godz. 11:58. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/uppgifter-pourmokhtari-tackar-nej-till-att-leda-l.
  28. Podcast “Politiken”, odcinek 345. “24 liberaler som inte vill bli partiledare”. 17.06.2025. W odcinku wystąpili: Maggie Strömberg, Henrik Torehammar, Torbjörn Nilsson.
  29. Podcast “Älskade politik”, odcinek “Liberalerna är en surrande bikupa av rykten”. 17.06.2025. Wystąpili: Evelyn Jones, Hans Rosén, Annie Reuterskiöld.
  30. Malvina Britts „Doldisen tippas bli L-ledare”, 18.06.2025. Dostęp: 18.06.2025, godz. 13:35. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/doldisen-tippas-bli-l-ledare.
  31. Ylva Larsson „Simona Mohamsson föreslås bli Liberalernas nya partiledare”, 19.06.2025. Dostęp: 20.06.2025, godz. 13:23. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/liberalerna-presenterar-forslag-till-ny-partiledare.
  32. Elisabeth Marmorstein „Oprövade Simona Mohamsson ska rädda Liberalerna kvar i riksdagen”, 19.06.2025. Dostęp: 24.06.2025, godz. 11:50. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/oprovade-simona-mohamsson-ska-radda-liberalerna-kvar-i-riksdagen.
  33. Podcast “Älskade politik”, odcinek “Oväntad och oprövad – kan Mohamsson rädda Liberalerna”. 19.06.2025. Wystąpili: Evelyn Jones, Hans Rosén, Annie Reuterskiöld.
  34. Podcast “En runda till”, odcinek “Nödlösningsson”. 19.06.2025. W odcinku wystąpili: Olivia Svennson, My Rohwedder.
  35. Ida Palm Ekspong „Simona Mohamsson väljs till ny partiledare för Liberalerna”, 24.06.2025, godz. 11:34. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/simona-mohamsson-valjs-till-ny-partiledare-for-liberalerna.
  36. Tomas Nordenskiöld „SVT erfar: L på väg att svänga om SD”, 24.06.2025. Dostęp: 25.06.2025, godz. 17:45. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/svt-erfar-l-pa-vag-att-svanga-om-sd.
  37. Zina Al-Dewany „En röst på Mohamsson – en röst på SD-regering”, 24.06.2025. Dostęp: 1.07.2025, godz. 10:28. Link: https://www.aftonbladet.se/ledare/a/wgzQpM/en-rost-pa-mohamsson-en-rost-pa-sd-regering?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter.
  38. Podcast “SvD Ledarredaktionen”, odcinek “Så ska Mohamsson rädda Liberalerna”. 25.06.2025. W odcinku wystąpili: Andreas Ericson, Sofia Nerbrand – redaktorka polityczna na łamach “Kristianstadsbladet”, Malin Lernfelt – redaktor naczelna “Liberala nyhetsbyrån”.
  39. Julia Wide, Ebbe Gertten „Arbetsmarknadsminister Mats Persson (L) avgår”, 25.06.2025. Dostęp: 26.06.2025, godz. 13:32. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/arbetsmarknadsminister-mats-persson-l-avgar.
  40. Kristoffer Törnmalm, Tomas Nordenskiöld „Teorin i L: Mats Persson föregick petning med avgång”, 25.06.2025. Dostęp: 26.06.2025, godz. 13:38. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/teorin-i-l-mats-persson-foregick-petning-med-avgang.
  41. Fredrik Björkman „Nina Larsson anmälde inte avlopp i fritidshus – får böter av kommunen”, 28.06.2025. Dostęp: 28.06.2025, godz. 18:06. Link: https://www.aftonbladet.se/nyheter/a/Gy7aOx/ministern-anmalde-inte-avlopp-i-fritidshus-far-boter-av-kommunen?.
  42. Fredrik Björkman „Utbildningsministerns cv-miss: Saknar masterexamen”, 4.07.2025. Dostęp: 4.07.2025, godz. 20:15. Link: https://www.aftonbladet.se/nyheter/a/93aQPp/simona-mohamsson-l-kryddade-sitt-cv-pa-linkedin.
  43. Ebbe Gertten „Utbildningsministern överdrev sitt CV”, 4.07.2025. Dostęp: 4.07.2025, godz. 20:49. Link:https://www.svt.se/nyheter/inrikes/utbildningsministerns-overdrev-sitt-cv.
  44. Mimmi Nilsson „Majoritet av L-väljarna vill absolut inte se SD i regering”, 13.03.2026. Dostęp: 13.03.2026. Link: https://www.svt.se/nyheter/inrikes/majoritet-av-l-valjarna-vill-absolut-inte-se-sd-i-regering.